اولین اشتباه، آخرین اشتباه! درسهای خونین سانحه سولوی فرودگاه پیام
اولین اشتباه، آخرین اشتباه! درسهای خونین سانحه سولوی فرودگاه پیام
ما اینجا نیامدهایم کسی را تخریب کنیم؛ آمدهایم از یک گزارش رسمی، جان بگیریم. میگویند از آخرین اشتباهت درس بگیر؛ اما هوانوردی تنها جایی است که ممکن است اولین اشتباه، آخرین اشتباهت باشد. این اطلاعات در هیچ کتاب آموزشی نوشته نشده؛ از دل خونی بیرون آمده که برایش بهای سنگینی پرداخت شده است.
شرح ماجرا به زبان ساده
۲۳ بهمن ۱۴۰۲، یک تکنام P92 مرکز آموزش هما در فرودگاه پیام، با یک دانشجوی ۲۳ ساله برای اولین پرواز انفرادی برخاست. در فرود، هواپیما چند بار «کلاغپر» شد، به چپ کشید و از باند خارج شد و به چراغهای PAPI خورد. کسی آسیب ندید، اما هواپیما خسارت دید.
علت اصلی و عوامل فرعی
علت اصلی
عامل انسانی؛ ضعف دانشجو در کنترل هواپیما پس از فرود، بههمراه خستگی ناشی از خواب ناکافی شب قبل.
عوامل فرعی
ارزیابی ضعیف مرکز آموزش، آموزش ناقص، نظارت ناکافی، توجیه قبل و بعد از پرواز ناکافی و ثبتنشدن ایرادهای دانشجو توسط مربیان.
ما چه کنیم که تکرار نشود؟
پیش از سولو، تسلط واقعی هنرجو بر فرود را بسنجیم نه فقط ساعت پروازش را؛ خطاهای تکراری را ریشهیابی کنیم؛ هر جلسه Briefing و Debriefing را مکتوب کنیم؛ و اگر خستگی اعلام شد، پرواز متوقف شود.
حرف آخر
سولو نقطه عطف است، نه مسابقه با زمان. ایمنی، حاصل صداقت در ثبت یک خطای کوچک است.
منبع: گزارش نهایی دفتر بررسی سوانح و حوادث سازمان هواپیمایی کشوری، سانحه ۱۴۰۲/۱۱/۲۳، هواپیمای TECNAM P92-JS، ثبت EP-VAM، فرودگاه بینالمللی پیام.